BLOG 7

 

Een stukje historie …

De eerste keer dat ik schippers ontmoette was in Rotterdam toen ik daar als twintigjarige wijkverpleegster ging werken. Geboren en getogen in Nijmegen had ik geen connectie met schepen en varen. De Rotterdamse wijken Feijenoord en Noordereiland behoorden tot mijn werkgebied en daarom bestond mijn clientenbestand voor een groot deel uit schippersechtparen. Deze schippers waren met pensioen en woonde aan de wal in een woning dichtbij de haven. Hier konden zij het gevoel van het schippersleven nog een beetje vast houden.

Altijd stond er wel een potje koffie te pruttelen als ik kwam voor een wekelijkse wasbeurt, een been verbinden of om insuline toe te dienen. De woningen in deze wijken waren meestal klein en de inrichting van het woonkamertje had veel weg van een kombuis of stuurhut.  Met mijn afkomst met geen enkele link naar schepen, maar toen al nieuwsgierig, luisterde ik onder het zoveelste kopje (sterke) koffie naar de verhalen van de schippers.  Vanuit het verpleegstersmotto in die tijd:  “regelmaat en reinheid” wilde ik mijn cliënt na zo’n wasbeurt een schone schipperstrui aantrekken. De meeste schippers vonden dat onzin: “aan boord had ik twee truien, de wintertrui en de zomertrui ” en die wisselde ik met de seizoenen, dus waarom zou ik nu iedere week een andere trui aandoen? “

Vaak hadden de schippers een hondje en ondanks dat het lopen moeilijk ging, bezochten zij dagelijks een schipperscafé, die op de hoek van (bijna iedere) straat in deze wijken te vinden was. Natuurlijk ging het hondje mee. Die cafés waren erg belangrijk als ontmoetingsplaats met andere schippers.  Deze mensen hielden van een eenvoudig leven dicht bij het water en stelde geen prijs op moderne dingen zoals een geiser/boiler of een elektrisch koffiezetapparaat. Ik moest een keteltje water koken om hen met slechts een teiltje water te wassen. Koffie en soep stond vaak nog op een butagastelletje of ’s winters op een oliekacheltje… Voor die tijd was dat al “ouderwets”.

Jaren later heb ik mijn hart gevolgd en ben  ik  diverse opleidingen gaan volgen in hondentraining en gedrag. Twintig jaar geleden kreeg ik een relatie met een motorbootvaarder en het vaarvirus had al snel vat op mij.  Toen ik in 2010 aan mijn boek Honden aan boord werkte wilde ik ook graag de mensen van de beroepsvaart bereiken.  Ik zocht contact met Annemarie van Oers, die met man en scheepshond op een spits woont en werkt. Van haar leerde ik welke dingen – voor wat betreft het houden van honden – voor de beroepsvaart belangrijk zijn. Annemarie schrijft voor de binnenvaartkrant De Schuttevaer en heeft een interessante website over het leven op een spits. Ze schreef onder andere een artikeltje (dat is opgenomen in mijn boek “Honden aan boord”) over het scheepsdierenkerkhof in Douai in Noord Frankrijk.  In 2011 bezocht ik het scheepsdierenkerkhof voor de eerste keer zelf.

Rietvaer in Douai

Douai heeft van oudsher een belangrijke spitsenhaven aan de rivier Scarpe. Ergens heeft ooit een schipper zijn hond of kat begraven op een hoekje aan de Scarpe en uiteindelijk is hier een scheepsdierenkerkhof ontstaan. Het is altijd een onofficieel kerkhof gebleven maar het wordt door iedereen gerespecteerd en de grafjes worden onderhouden als een schipper weer in Douai afmeert. Er blijken veel schippers gebruik te maken van het kerkhofje. Soms wordt er lang gevaren om het dierbare overleden huisdier naar deze laatste rustplaats te brengen.

Een blijk van medeleven…

Onderweg naar Parijs meren we af aan de kade van Douai om het kerkhof nog eens te bezoeken. Heel wat grafjes zijn overwoekerd, misschien leeft zelfs de eigenaar van de hond of kat niet meer, maar er zijn ook nieuwe grafjes bijgekomen en er is een groter graf met grint waar meerdere dieren liggen. Mogelijk omdat dit niet zoveel onderhoud vraagt, misschien wordt er as uitgestrooid. De grafjes zijn voorzien van een foto van het dier, veel plastic bloemen, een speeltje of een attribuut van het schip waarop de dierbare hond of kat geleefd heeft. Voor de rest doet de natuur zijn werk met wilde bloemen en bomen.

Ik merk dat het mij wederom emotioneert hoe de schippers liefdevol een prachtig plekje creëerden voor hun overleden maatjes. Uit respect wilde ik iets tastbaars achterlaten.

Als je ook eens in Douai komt ga dan ook eens bij dit mooie plekje aan de Scarpe kijken.

Centraal op het de scheepsdierenkerkhof staat een wilde appelboom, hier wappert vanaf nu de Hond aan Boord vlag….

 

 

Over de spits (Wikipedia)

Een spits is een Frans vrachtschip waarbij de maten zijn afgeleid van de maten van de sluizen  en kanalen van Frankrijk. In 1879 vastgelegd door Charles de Freycinet – minister van openbare werken. De sluizen moesten minimaal 5.20 m breed zijn en 40 m lang zijn. De minimale waterdiepte bedraagt 2.20 m en  de maximale doorvaarthoogte is 3.50 m. een spits kan max. 300-400 ton vervoeren.  Veel spitsen zijn 38,50 m lang en 5.05 m breed.

Enkele jaren geleden hadden de spitsen het heel erg moeilijk doordat veel vervoer per weg of spoor gebeurd. Op veel plaatsen zijn de kanalen in Frankrijk dichtgeslibd en verwaarloosd omdat de Franse overheid niet wil investeren in onderhoud.. Bij de binnenvaartschippers is veel onbegrip hierover omdat een spits een duurzaam vervoersmiddel is, een spits kan dezelfde inhoud vervoeren als 12 vrachtwagens. Ooit voeren er meer dan 20.000 spitsen in west Europa, dat zijn er nu nog 500 en 100 in NL.

Op het Canal du Nord en de rivier L’ Oise vinden wij nog een levendige vaart van spitsen en iets grotere beroepsvaart. Wij komen zelfs twee “bekende” spitsen tegen, de Traveler en de Westropa, allebei met een hondje aan boord!

Website Picaro: www.picaro.nl

Interessant: Documentaire over de spitsvaart (2016) “Passage”

Blog

BLOG 6

 

In Nieuwpoort hebben 8 Linssen schepen zich verzameld voor een toertocht naar Londen. Op zee varen is in veel opzichten anders dan in de binnenwateren. Met name het weer is bepalend of je wel of niet kunt vertrekken. Het was daarom bijzonder dat de deelnemers aan de toertocht naar Engeland met als hoogtepunt van de reis Londen, op de geplande dag konden vertrekken. Het was zelfs een supermooi moment, windkracht 3, een lichte lange deining en een zonnetje.

Wanneer je met een motorboot op zee vaart moet zij in ieder geval “zeewaardig” zijn. Het is niet noodzakelijk maar wel comfortabel als de boot stabilisatoren heeft. Hiermee wordt “rollen” voorkomen als je bijvoorbeeld stroom tegen wind hebt. Aan de veiligheid van de bemanning mag niet worden getornd, je weet uiteindelijk nooit wat je onderweg te wachten staat, ook al volg je de beste weerberichten nauwgezet.

Varen op getijdewater

Op zee maar ook op de Theems en andere rivieren die uitmonden in zee, heb je te maken met eb en vloed. Zandplaten in zee en zand of grind door stroming verschoven bij een riviermonding of jachthaven bepalen dat er alleen met hoogwater in en uitgevaren kan worden. Tegen de stroom in varen is natuurlijk niet handig en kostbaar (brandstof).

Vanaf Nieuwpoort varen we onder de Belgische kust tot bij Calais, naar het Kanaal (Nauw van Calais). Je steekt hier twee shippinglines over. Een shippingline is eigenlijk een snelweg op zee, twee stroken, bedoeld voor de scheepvaart in Noordelijke en Zuidelijke richting.  Tussen de shippinglines in is een separatiezone waar  overstekers zonodig kunnen wachten. Het is verplicht om recht over te steken. De ogenschijnlijk logge containerschepen varen veel harder dan wij, om nog maar niet te spreken over de ferry’s. Als groep gaan we naast elkaar klaarliggen en steken samen over. Zo kunnen de grote schepen ons goed op de radar waarnemen. De oversteek naar Ramsgate duurde 8 uur. Ramsgate is een bekende Engelse havenstad op een klif gelegen.

De volgende dag is het windkracht 5-6 en de wind staat ongunstig ten opzichte van de stroming. Het deel wat we nog tot de Theemsmonding moeten overbruggen is ongeveer 3 kwartier varen. We hebben te maken met een hoge golfslag. De boten zonder stabilisatoren kunnen het prima aan maar voor de opvarenden is het geen pretje. Liever zouden we niet uitvaren maar het is een relatief kort stukje en we willen graag door naar Londen. De dagen daarna wordt namelijk ook veel wind verwacht. Vlakbij de Theemsmonding en waar de golven het hoogst zijn geeft een van de schepen aan dat beide motoren afgeslagen zijn en niet meer opstarten. Dan ben je echt overgeleverd aan de zee, een onbestuurbaar notendopje….!  Ondanks de hoge golven lukte het om vanaf een andere boot een lijn vast te maken zodat het “noodlijdende” schip op sleep genomen kon worden. De oorzaak was een omgevallen olieblik in het motorruim. Door de hoge golven is het blik met kracht op de hoofdschakelaar van de motoren gevallen. Maar gelukkig kwam een van de opvarenden daar snel achter en konden we onze tocht naar de Theems voortzetten. De Theems is bij de zeemonding 40 km breed dus heb je nog niet direct het idee dat je op een rivier vaart. We gaan verderop de Theems af om de zee-engte The Swale op te gaan. Op het eiland Sheppey gaan we bij Queenborough voor anker (mooring) en enkele schepen meren af aan een ponton.Een havenmeester vaart ons met zijn bootje naar de oever zodat we kunnen gaan eten bij de “The Flying Dutchman”, waar we natuurlijk kiezen voor Fish en Chips! Dat smaakt prima na zo’n stoer dagje op zee!

De volgende dag varen we de laatste etappe weer op de Theems naar Londen. Het is rustig maar nevelig weer waardoor helaas de oevers niet goed zijn waar te nemen. Ik spot gelukkig nog wel een paar zeehonden op de drooggevallen oevers.

Londen binnenvaren is een indrukwekkende belevenis
Hoe bijzonder is het om die prachtige skyline met de Towerbridge en de City vanaf eigen boot te bewonderen. We gaan naar de St Katherines Docks. Ook dit is bijzonder! Afspreken/reserveren is noodzakelijk omdat het een getijdesluis is. Dit bepaalt dus ook ons tijdstip van vertrek uit Queenborough. Wij dobberen alsnog een half uurtje onder en achter de Towerbridge en maken natuurlijk foto’s en filmpjes van dit unieke moment. De zon komt zelfs tevoorschijn en we beleven onverwacht een unieke zonsondergang.

Het is goed  te realiseren dat je soms langere tijd aan een mooring in de Theems moet wachten voordat er geschut kan worden. Dan heb je behoorlijk last van de rondvaartboten en taxiboten die met grote snelheid langskomen en een hoge golfslag veroorzaken. We blijven een week in het St. Katherines Dock, een prachtige en rustige plek om te liggen en Londen te bezoeken (met de metro halte The Tower). Wij krijgen zoon en schoondochter aan boord, zij kwamen per vliegtuig naar Londen. Ook dat maakt deze reis bijzonder! Vanaf dat we in Londen gearriveerd zijn kijken we ook dagelijks naar de weersomstandigheden. We hebben in ieder geval twee dagen op zee te gaan en die moeten we goed plannen. Toen we uit Nieuwpoort vertrokken waren de weersverwachtingen voor de eerste week zeer rooskleurig maar in het grootste deel van Europa is het weer onverwacht omgeslagen naar een wisselvallig weertype met veel wind. Het was de bedoeling om de Theems verder op te varen naar Windsor. Door de lage waterstand werkt de sluis bij Windsor niet en ook zouden we met ondiepte te maken krijgen, dus wordt dit deel van de reis geschrapt.

De terugtocht…

Woensdag blijkt een goede dag om van Queenborough naar Ramsgate te gaan, daarom vertrekken we de dinsdag ervoor uit Londen. Rekeninghoudend met de stroming en de verwachte wind later op de dag, vertrekken we om half 4 in de nacht…. Op de Theems hebben we eerst lichte mist maar eenmaal op zee is het prima en arriveren we voor de storm in Ramsgate, waar we voor de havendienst onverwachts aankwamen. Onze toertochtleider had een mail gestuurd maar kreeg geen reactie, de telefoon werd niet opgenomen, dus was de havendienst niet voorbereid op 8 schepen. De rede… grote drukte i.v.m. met de Ramsgate-week. De haven was telefonisch onbereikbaar omdat de haak niet goed op de telefoon lag.  We kregen de drijvende betonnen ponton/steiger net achter de haveningang toegewezen om af te meren. Het was op dat moment laag water en dan is er slechts een kleine vaargeul beschikbaar. Voorzichtig manoeuvreerden we de haven in. Op de steiger is er direct van alles te doen, het is immers pas 9.00 uur! Boten worden van zout ontdaan en enkele stellen gaan alvast Ramsgate bekijken. Wij hebben een jetlag gevoel en gaan even rusten. Rond 13.00 uur laat de zee hardhandig weten dat zij zich niet met haar laat sollen. Het is vloed en springtij, wat wil zeggen dat hoogwater hoger en laagwater lager is dan normaal. De zee komt kolkend de jachthaven binnen en onze boten die in pakketjes van twee liggen, worden hardhandig op en neer gesmeten. Zo hard dat je zeeziek wordt en  niet staande kunt blijven. Om schade te voorkomen en ons zorgen makend om een onrustige  nacht overleggen we met de havendienst voor een andere plek. Achter de keermuur door de brug, ligt het beschutte gedeelte van de haven waar uiteindelijk plaats voor ons wordt gemaakt. Maar zonder schade losmaken valt nog niet mee, met boeg- en hekschroef op volle toeren manoeuvreren de schippers hun boten een voor een de geul in om vervolgens het beschutte deel achter de brug in te varen. Iedereen, inclusief twee havenmeesters helpen tot alle schepen veilig liggen. Ondertussen ben ik met een andere deelnemer aangewezen om vanaf de pontonsteiger de lijnen van de vertrekkende boot op het juiste moment en allemaal tegelijk los te maken. De betonnen pontonsteiger golft als een vliegend tapijt dus het is oppassen. De fenders van sommige schepen liggen in het water maar worden door de wind en de stroming tegen de steiger geduwd. Ik lig op mijn buik om ze eruit te halen. Ik heb een enorme dorst van het zout, het brandt in mijn maag en ben blij als het laatste schip op een veilige plek ligt. Opgelucht dat alles uiteindelijk goed afliep en weer een avontuur rijker zitten we ‘s avonds bij de Italiaan, een bekend restaurant aan de haven van Ramsgate.

Ramsgate is niet direct een plek waar je een week vakantie gaat vieren maar verwaaid is verwaaid, dus maken we er wat van. Met mooi weer (de zon was er!) wandel je 5 km over de klif en langs het mooie strand naar het plaatsje Broadstairs. Met een Engelse dubbeldeks-bus wordt je vanaf de haven in 50 minuten naar Canterbury gereden. Deze stad ontleent zijn aantrekkingskracht aan het middeleeuwse karakter van de binnenstad en vooral  aan de beroemde kathedraal. Het bekendst is de kathedraal vanwege de moord op Thomas Becket in 1170. Door deze gebeurtenis werd Canterbury een pelgrimsoord.

Dat het weer onvoorspelbaar is bleek maar weer eens omdat het verwachtte windgat voor de zaterdag alsmaar kleiner werd en uiteindelijk verdwenen was. Ook de * “kanaalratten” werden besproken als een mogelijkheid waar we rekening mee moesten houden. Zelfs onze ervaren toertochtleider had niet eerder meegemaakt dat het weer zo snel en onvoorspelbaar veranderd. Hij zocht een groter windvenster (over een groter gebied om het weer beter te kunnen inschatten) en dinsdagnacht om 3.00 uur vertrokken na zes dagen zes van de acht boten om in een keer naar Zierikzee te varen. Want achter ons zagen we weer een (lange) periode van harde wind aankomen. Wij  vertrekken met twee schepen op een wat christelijker tijdstip om 10.00 uur.  We koersen richting Dover en steken dan het kanaal over naar Frankrijk voor een jachthaven in Duinkerke.

Het was een voorspoedige overtocht voor iedereen maar de wind zat ons op de hielen. In Duinkerke hebben we een auto gehuurd om naar huis te gaan. Na een paar dagen thuis zullen we samen met Dickie terugrijden om onze vaarreis naar Parijs te hervatten. Dit keer niet over zee… maar binnendoor over de Franse kanalen. We bevonden ons in een heel gezellige groep mensen en ondanks het ongemak af en toe viel er geen wanklank. Dat samen met een geweldige toertochtleider Alexander Jonkers (Jonkers Yachts) maakt dat we terugkijken op een geweldige en leerzame reis. Zo weet ik nu wat een windvenster, een windgat en een * kanaalrat zijn en ook het effect van springtij hebben we nu zelf ondervonden.

 

*De Theems  Thames) is de grootste rivier die zich geheel in Engeland bevindt. Het is de op een na grootste rivier van Groot Brittanie, na de Severn . De Theems is een belangrijke vaarweg. Zij ontspringt bij Cirencester in de heuvels van de Cotswolds ,  stroomt oostelijk naar Oxford (waar de rivier Isis heet), dan zuidwaarts tot Reading om vervolgens dwars door Londen te slingeren. Bij Southend on Sea mondt zij met een breed estuarium uit in de Noordzee. Bron Wikipedia

* Een kanaalrat is een stormdepressie die zich ontwikkelt boven de Atlantische Oceaab en via het Kanaal naar de Belgische  en Nderlandse kust komt. Deze gaat meestal gepaard met plots opstekende storm, hevige neerslag en hevige rukwinden. Deze depressies waren vroeger moeilijk te detecteren maar zijn met komst van de huidige computermodellen eenvoudiger geworden.
Bron Wikipedia

Gegevens

Ons schip “Rietvaer” is een Linssen Yacht – Grand Sturdy 430 met 2 motoren en stabilisatoren.

Uit ons LOGBOEK route en vaartijden

  • Nieuwpoort – Ramsgate: 8 uur
  • Ramsgate – Queenborough: 7.45 uur (met oponthoud, stilvallend schip).
  • Queenborough – Londen: 7 uur
  • Londen – Queenborough: 5.45 uur
  • Queenborough – Ramsgate: 4.45 uur
  • Ramsgate – Duinkerke: 9 uur.

 

Brandstof

Engeland heeft alleen rode diesel. Dit is verboden in België, Nederland en Frankrijk (Europese regel). Er wordt in de zeehavens streng gecontroleerd (via monsters genomen uit de dieseltank). Een spoortje van rode diesel betekend een boete van 400 euro. Het is dus verstandig met een volle dieseltank uit België te vertrekken.

Varen met honden in Engeland…

Een hond met eigen boot naar Engeland invoeren is verboden. Je bent verplicht de aangewezen routes (treintunnel, ferry, vliegtuig) te nemen. Eenmaal in Engeland en ook tijdens de terugreis mag een hond mee op eigen boot.

Onze hond Dickie werd in Zeebrugge opgehaald en bleef thuis met de kinderen. Ik heb heel vaak gedacht “wat ben ik blij dat ze hier niet bij is”. Tijdens de storm maar ook in Londen zou het niet prettig voor haar zijn geweest. Er zijn plekken langs de Theems waar je fijn kunt wandelen, maar rondom de jachthaven is het heel erg druk en er is daar geen groenstrook te vinden. Honden zijn niet toegestaan in het openbaar vervoer en uiteraard ook niet in musea en winkels.  Ook hadden we enkele lange vaardagen.

Twee jaar geleden was ze erbij toen we naar het eiland Wight gingen. Ik ging met haar per auto via de treintunnel en we stapten aan Dover weer aan boord. Die reis is met honden heel goed te doen maar we hadden dan ook minder last van harde wind en hoge golfslag.

Interesse in onze reis “Met de hond naar Engeland?  Lees dan Honden aan boord editie 2016-2017.

 

Blog

BLOG 5

Havengebied Zeebrugge

Door de weersomstandigheden en het lage waterpeil zijn we langer in Zeebrugge dan gepland. Op zee leer je geduldig en flexibel zijn!  Brugge en Knokke zijn leuke uitstapjes en zouden we per fiets kunnen doen wanneer het weer wat beter zou zijn. Nu Dickie er niet is hoef ik niet door weer en wind naar buiten, maar na een dag aan boord is het wel nodig om even te bewegen. Dus maken we een wandeling door Zeebrugge. Het is indrukwekkend om bij de zeesluis naar de grote schepen te kijken maar daar hebben we al mee geschut. We nemen we een kijkje in het “centrum”( wijkje, winkelstraat, gemeentehuis en kerk). Zeebrugge is de zeehaven van Brugge, er is een wijk waar waarschijnlijk havenarbeiders en vissers woonden/wonen. Rondom staan wat appartementsgebouwen.  En, dat is het wel..

 

Royal Belgian Sailing Club

Vanaf de jachthaven van de Royal Belgian Sailing Club, kijk je op de Vismijn (vishal-veiling). Mijn interesse werd gewekt door mijn schoonzoon die het weekend bij ons aan boord was. Hij is geïnteresseerd  in historie en vond op het Internet een oude tekening van de Vismijn. Nu dit gebouw zo’n 6 dagen ons uitzicht is ben ik even verder gaan zoeken…

Dit is wat ik vond:
De huidige vismijn dateert van 1948 en wordt gebouwd op initiatief van de stad. (Daarvoor stond er een Vismijn die uit 1923 dateert). De Vismijn heeft een lengte van 180 m en is 29 m breed. De Vismijn werd ingewijd op 29 mei 1949 door Mgr. Lamiroy, bisschop van Brugge.

Het is van oorsprong een onbeschilderd bakstenen complex van twee bouwlagen onder plat dak en op de zuidhoek voorzien van een klokkentoren. Het is een eenvoudig bedrijfsgebouw met regelmatige openingen. Binnenin bestaat de hal oorspronkelijk uit één grote ruimte. De Vismijn is uitgebreid/verbouwd omstreeks 1960/1970.

Vanaf het ontstaan zijn de meeste activiteiten in de mijn (lossen, wegen, reinigen van vis) in de handen van privépersonen, tot de mijn in 1973 totaal gereorganiseerd wordt en de activiteiten daarbij worden overgeheveld aan de stad. In 1988 wordt het bedrijf weerom geprivatiseerd. In 1993 bouwt de NV Zeebrugse Visveiling een nieuwe veilinghal als hart van een nieuwe “wijk”, de European Fish Center, gelegen aan de Noordzeestraat in de Achterhaven. De activiteiten in de oude Vismijn worden dan stilgelegd, maar in 2013 sluit pas het laatste viswinkeltje “het Vismijntje”.

Het gebouw ziet er, behalve de klokkentoren, gehavend uit maar ooit was de oude Vismijn een bloeiende verkoopplaats. Heel wat vishandelaars openden in hun pakhuis een winkel, zodat de klanten de verse vis onmiddellijk konden kopen. Alle vissersvaartuigen legden toen aan in de oude haven. Tijdens de veiling heerste hier een aparte sfeer en bezoekers konden de veiling vanop het balkon volgen. De viswinkels floreerden omdat de bezoekers hier de meest verse vis konden aankopen.

De oude Vishaven is nu opgedeeld in 3 jachthavens, aan de steiger langs de Vismijn liggen nog wat vissersboten, er is een aanlegplek voor rondvaarten in de zeehaven. Ook is hier het Seafront een maritiem themapark over zee, zeevaart, vis en visserij gevestigd. http://www.seafront.be/

Vissersschepen Vismijn

 

Opeens vind ik een bericht van dit voorjaar (2017) waarin aangekondigd wordt dat de Vismijn gesloopt zal worden om plaatst te maken voor nieuwbouw. Er zullen appartementsgebouwen worden neergezet, zodat er meer woningen voor Zeebrugge beschikbaar  komen.

Ik besef  dat het aanzicht vanaf wat nu de jachthaven is,  al 70 jaar wordt bepaald door de Vismijn maar binnenkort zal veranderen.  Daarom heb ik  deze foto’s  nog even snel gemaakt van de Rietvaer afgemeerd voor de oude Vismijn en daarnaast de oude afbeelding (prent) .

 

Voor hondenliefhebbers – Naast de jachthaven is een duin bewaard gebleven. Het is een goed onderhouden bosje waar je de hond lekker los kunt laten lopen.

 

duin

Het hondenbeleid in België- Vlaanderen bepaalt dat honden bijna overal aangelijnd moeten zijn. Voor de stranden in Knokke geldt dat honden tussen 9.00 uur ’s ochtends en 21.00 uur verboden zijn. Bij Knokke-Heist is een mooi wandelgebied in de duinen.

Natuurlijk komt na regen (en wind?) weer zonneschijn en kunnen we over zee naar Nieuwpoort waar we samenkomen met 8 Linssen schepen voor de overtocht naar Ramsgate , met als doel Londen. Niet iedereen heeft geluk, schippers die toch binnendoor varen blijven steken voor de sluis van Nieuwpoort! Zij varen terug naar Oostende en gaan over zee naar Nieuwpoort. Iedereen is op tijd aanwezig.

Het advies van de toertochtleiding is om in Nieuwpoort de dieseltanks  vol te maken omdat in Engeland rode diesel wordt geleverd. Hierop staan grote boetes. Er blijft altijd een spoor van rode diesel te vinden. In België kregen Engelse zeilers boetes van 450 Euro. Dit levert veel discussies en begrijpelijk boosheid op.

Voordat we aanleggen leggen we vast bij de dieselpomp. Ik maak een foto  en zie een herkenbaar gebouw… Ook hier (natuurlijk) een Vismijn. Deze is nog volop in bedrijf!

 

Vismijn
Vismijn Nieuwpoort

Blog

 

BLOG 4

 

Van Middelburg naar Vlissingen en over zee naar Zeebrugge was met windkracht 3-4 goed te doen!  Het was een prachtige tocht met een door de zon blauw-kleurende zee.

We zijn nu 5 dagen verder en liggen nog steeds in Zeebrugge; verwaaid en door de lage waterstand in de rivieren en kanalen van West-Vlaanderen.

De dag na aankomst in Zeebrugge schutten we met de zeereuzen in de zeesluis om eerst naar Brugge en vervolgens verder naar Nieuwpoort te varen. Niet gewaarschuwd en dus nietsvermoedend komen we bij Brugge aan maar kunnen de stad niet in omdat de sluis niet bediend wordt! Vanwege de lage waterstand heeft de sluiswachter opdracht alleen de beroepsvaart te schutten. Het weekend zal er sowieso niet geschut worden!  Inmiddels is het duidelijk dat er door de aanhoudende droogte een serieus probleem met het waterpeil  is ontstaan waar ook de beroepsvaart hinder van zal ondervinden.

Binnendoor gaan is dus geen optie en buitenom naar Nieuwpoort op dit moment ook niet vanwege te veel wind en hoge golven. Zeilers in de jachthaven zijn echter verheugd over de wind en maken zich klaar om de zee op te gaan. Wij hebben gelukkig nog een paar dagen speling voor de oversteek naar Engeland, volgende week.

Gisteren trok een tafereeltje in de jachthaven mijn aandacht. Aan de steiger tegenover ons lag een zeiljacht met aan boord een schipper en zijn kleine vriendin, een scheepshondje. Het viel mij op hoezeer deze twee op elkaar ingespeeld zijn en hoe geduldig en zorgzaam de schipper voor zijn maatje zorgt, de manier waarop hij haar van boord tilt en rustig met haar over de steiger gaat voor een wandelingetje aan de wal.

Vanmorgen maakte hij zijn boot klaar voor vertrek. Zijn hondje zat al klaar met haar zwemvestje aan en volgde vanaf de kuip nauwgezet de handelingen van haar baasje. De controle van de zeilen en het veiligheidsnet, het vastmaken van de lifeline en het losmaken van de lijnen.

Wanneer alles in orde is neemt de zeiler plaats naast zijn hondje.

Dan glimlachen ze naar elkaar en varen de haven uit…..

Gisteren heb ik mijn maatje Dickie voor een korte periode moeten laten gaan. Dochter en schoonzoon die op ons huis passen hebben haar opgehaald. Super dankbaar en niets mis mee, maar het voelt ook een beetje als een gemis. Ook wij zijn op elkaar ingespeeld en hebben het fijn samen aan boord en aan de wal. De reden van onze tijdelijke scheiding is dat we Dickie niet meenemen op het stukje van de reis dat naar Engeland voert. De oversteek kan alleen plaatsvinden via een door de overheid aangewezen route (autotreintunnel of ferry) en een verblijf in het drukke Londen samen met een groot gezelschap lijkt me voor haar en ons te omslachtig.

Dus zwaaien we haar en de kinderen (met een beetje weemoed) uit en komen terug op een lege boot…

Ik besef nog maar eens hoe diep vriendschappen tussen mens en hond kunnen gaan.

Zeebrugge – afscheid van Dickie

 

Blog

 

Gouden Ham, Den Bosch, Willemstad, Middelburg

Gouden Ham
Gouden Ham
Den Bosch
Willemstad
Willemstad
Willemstad

We zijn onderweg naar Nieuwpoort voor een oversteek naar Engeland. Inmiddels 3 weken geleden vertrokken wij uit Hattem. De route voert ons langs plaatsen aan de Gelderse IJssel en de Maas naar Zeeland.

Bijzonder is dat aan deze route familie en vrienden wonen. Zagen we sommige van hen al lange tijd niet, aan boord komt iedereen langs voor een vakantiegevoel-moment samen met ons. We hebben dus een geweldig gezellige tijd aan boord achter de rug.

Zo kunnen we langzaamaan Nederland loslaten en naar Belgie varen.

Na Nijmegen (vorige blog) zijn via de Gouden Ham naar Den Bosch gevaren. Je kunt daar aanleggen dichtbij het centrum, langs de oude kades/havens.  Voor hondeneigenaren is het even zoeken naar een uitlaatplekje. Ik vond een losloopgebiedje langs de citadel, achter het havenkantoor van WSV de Waterpoort. Daar is ook het Rondeel (havenrestaurant).

Onderweg naar Willemstad was het op het Hollandsch Diep met windstoten (WK 6) en wind tegen stroming, onrustig varen. Maar het wordt tijd dat we alvast inslingeren voor als we volgende week de zee opgaan. De Rietvaer kan het prima aan en wij, inclusief scheepshond, vinden het fijn om op groot water te varen.  In Willemstad aangekomen kregen we te horen dat we dubbel moeten liggen. Dat is geen probleem, alhoewel sommige boten niet handig zijn voor Dickie om over te stappen/ over te lopen en af te stappen. De havenmeester begeleidde ons in zijn bootje en ik vertelde dat ik het niet zag zitten om aan een veel kleinere boot dan de onze aan te leggen, en daar een loopplank neer te leggen om Dickie van boord te laten gaan. Hij pakte het super op en we mochten aan de boodschappensteiger liggen. Een prachtig plekje met zicht op het schitterende oude centrum met lampjes versierd.  Over de vesting is het mooi wandelen (ook met hond).

En dan in een keer door naar Middelburg, mooie Zeeuwse plaatsjes negerend omdat we ons aan het schema willen houden. In Middelburg woont een goede vaarvriendin die de Seizoensfinale voor de Linssen Owners Group , waar ook wij lid van zijn, alvast voorbereidt. Omdat ik als webredactie de website www.linssen-owners.nl verzorg bekijken we de locaties en activiteiten die zij besproken heeft.  Middelburg biedt veel historie, mooie plekjes en een schitterende jachthaven in de stad. We sluiten af met een heerlijk diner om te testen wat de leden zullen eten. Het totale programma voor de Seizoensfinale is meer dan goedgekeurd!

Voor hondeneigenaren: 10 minuten vanaf Jachthaven WSV Arne is een wandelgebied waar honden los mogen. Het pad met graswal en bomen loopt langs  singels. Let wel op dat honden hier niet gemakkelijk zelfstandig uit het water komen door de beschoeiing die 30 cm uit de wal staat. Daarachter is het aardig diep. Een tuigje of zwemvest met handvat voor “zwemmers” is aan te raden.

Vanuit Middelburg vaar je tegenwoordig in konvooi door de bruggen naar de sluis van Vlissingen. Dat is prettig, het scheelt veel tijd en je weet waar je aan toe bent. (Info: Blauwe golf).

Eenmaal in Vlissingen kijken we of het haalbaar is om over zee naar Zeebrugge te varen……

 

Dickie
Op het Veerse meer
Het Veerse meer
Op het Veerse meer
Veerse meer
Op het Veerse meer
Middelburg
Middelburg

Blog

Blog 2 Onderweg naar Londen en Parijs.

Hattem, Zutphen, Doesburg, Nijmegen

Ik kan me niet herinneren dat het al zo vroeg zo heet was, de temperatuur loopt op tot 35 graden C. En dat gedurende een week! Ook aan boord is het te warm om je prettig te voelen. Een voordeel is dat we altijd water rondom ons hebben waar we verkoeling kunnen vinden. Dickie zwemt nu twee tot drie keer per dag. Eerst was het voor haar voldoende om tot haar buik in het water te gaan maar nu zwemt ze vol overgave.

Omdat het een lange periode niet of weinig geregend heeft is de waterstand in de IJssel  laag. De beroepsvaart die met geladen schepen vaart heeft geen andere keus dan in de vaargeul te blijven. Wij en de meeste jachten varen aan de “verkeerde wal” om hen alle ruimte te geven. Het is goed opletten en anticiperen op wat de beroepsvaart aangeeft.

Ook de dieren in de uiterwaarden zoeken verkoeling tegen de hitte en proberen te ontsnappen aan de insecten die hen belagen. Een kudde van 8 paarden zwemt in de IJssel en gaat aan wal als de Rietvaer nadert. Daar rollen de paarden zich in stof en zand. Ook koeien en Gallowayrunderen liggen of staan in de IJssel. Het is prachtig om hier te varen.

De keerzijde van de hitte bereikt ons via de radio. Ook mensen zoeken verkoeling in de rivieren en helaas zijn er verschillende (jonge) mensen verdronken tijdens deze hittegolf. De Waal die wij ook zullen bevaren is te gevaarlijk en te druk om er te gaan zwemmen. Beroepsschippers kunnen zwemmers en zwemmende honden nauwelijks waarnemen en niet veel ondernemen mochten zij al een zwemmer bij hun schip zien.  Wij houden het bij afkoelen op plaatsen waar je kunt staan en ook Dickie mag alleen maar pootjebaden.

Na Hattem doen we Zutphen aan. Beide plaatsen zijn bij ons al jaren bekende en geliefde aanlegplekken. In Zutphen is het te heet om het stadje in te gaan. We hebben ons daarom voornamelijk rustig gehouden.  De Rietvaer heeft nieuwe screens voor de ramen en we hebben een groot wit zeildoek om schaduw aan boord te creëren. Ik ga een keer of vier per dag naar een rustige plek aan de  IJssel om Dickie te laten afkoelen. Vroeg in de ochtend en laat in de avond maken we een wandeling, zo is het prima te doen.

We ontdekken een plaatsje aan de IJssel: “Doesburg”. We zijn hier al zo vaak langs gevaren maar hebben nu voor het eerst afgemeerd in de mooie passantenhaven, nabij de historische Hanzestad. Het is een historisch plaatsje met o.a. de beroemde Waag met het Stadsbierhuys,  Doesburgse mosterd (museum) en vele leuke winkeltjes. Vlakbij de haven loopt een wandelpad onder oude bomen, zo kun je mooi richting het centrum wandelen. Zwemmen kan Dickie in de jachthaven, aan de overkant van de steigers is een strandje van zwart zand, dat wel…

Na een paar dagen in Doesburg gaan we onderweg naar Tolkamer, jachthaven Bijland. Aan de recreatieplas is het fijn vertoeven en het is een mooie tussenstop richting Nijmegen. Tolkamer is ongeveer 3 uurtjes varen vanaf Doesburg. Bij het invaren van de haven zitten we helaas direct aan de bodem, dus dat gaat het niet worden…

We varen achteruit de Rijn weer op en gaan op goed geluk naar Nijmegen. Omdat we daar tegen 18.00 uur zullen aankomen is er weinig kans op een afmeerplek. We proberen al jaren in het Nijmeegse haventje onder de Waalbrug aan te leggen. Reserveren is niet mogelijk en enkele jaren geleden waren de steigers in slechte staat. Onze twee honden van 30 kg moesten we over de lange, steile rooster-loopbrug naar de Waalkade tillen en  de poten van de oude Stella raakte bekneld tussen de steigerplanken. We besloten toen weer te vertrekken.

Vorig jaar is de haven uitgebaggerd en zijn er nieuwe steigers gemaakt, dus willen we nog een poging wagen. De vernieuwing blijkt echter voor de historische bootjes bestemd te zijn. Een oude houten steiger die van de oude haven overbleef is nu voor de pleziervaart en ligt vlak langs de dam. Hier kunnen maximaal 6 boten afmeren.  Kom je voor het middaguur dan maak je kans op een plekje. De steiger was uiteraard vol toen we aankwamen maar omdat er nog enkele vrije plaatsen aan de nieuwe steigers waren hebben we daar aangelegd. De volgende ochtend hebben we de Rietvaer naar de voor ons bestemde steiger verlegd.

Herontdekken

Nijmegen is mijn geboorteplaats en ik heb er tot mijn 20e gewoond en gestudeerd. Daarna kwam ik er hooguit voor familiebezoekjes maar het centrum verloor ik uit het oog. Nijmegen is en was een gezellige (studenten) stad. Ik heb mooie herinneringen aan de periode van studeren en uitgaan. Dat is de reden dat ik graag een paar dagen in deze haven die op loopafstand van het centrum ligt, wil verblijven.

Het centrum is mooi geworden met veel winkelmogelijkheden. Er wordt momenteel gebouwd en gerestaureerd rondom de Waalkade. Er is sinds de jaren tachtig veel gebouwd in het gedeelte dat “per ongeluk” gebombardeerd was door de Engelsen, die ervan uit gingen dat zij Duitsland zouden treffen. Ik was benieuwd of er nog wat over zou zijn van de dierbare plekjes uit mijn jeugd. Tot mijn vreugde trof ik de dumpwinkel “Nijmeegs Jopie” -die ontstond na het vertrek van de Canadezen – en waar ik en alle “hippe” jongeren in die tijd – pukkels (militaire rugzakken) en shirtjes kochten,  nog aan in een nagenoeg oorspronkelijke staat. Nu worden er geen dumpspullen meer verkocht en is de collectie eigentijds en gericht op de Nijmeegse Vierdaagse in juli. Ook mijn favoriete studentenkroeg “De Bierkelder” bij de Waag blijkt er nog te zijn.

Nijmeegs Jopie

Naast de haven ligt natuurgebied de Ooijpolder. Deze is sinds vorig jaar vanaf onder de Waalbrug bereikbaar via een loopbrug. Ook hier wordt net als andere plekken in het kader van ‘ruimte voor de rivieren’ gewerkt om een gedeelte van de polder terug te geven aan de rivier.

De Ooijpolder wordt begraasd door Konikspaarden en Galloway-runderen. Dickie mag aangelijnd mee. Momenteel worden er veulentjes bij de Koniks geboren. De (wilde) paarden zijn zo aan mensen gewend geraakt dat zij ze niet uit de weg gaan. Je kunt hun natuurlijke gedrag mooi observeren.

Het is erg leuk om een paar dagen door de natuur en de oude binnenstad rond te struinen.

Een nadeel voor mensen met grotere honden is dat de passantensteiger grote openingen tussen de planken heeft. Hondenpoten kunnen gemakkelijk bekneld raken en de laatste 20 meter bestaat uit een rooster met scherpe punten waarop honden niet kunnen lopen. Wij hebben twee rolletjes tapijt bij ons voor dit doel. Het is wel omslachtig, vooral als de wind er zich ook nog eens mee bemoeid. Dat is nu het geval want de hitte is over, het waait flink en de temperatuur is 20 graden gezakt.

Dickie snapt de bedoeling van de tapijtjes inmiddels goed en we lopen heel rustig over de planken.

Gelukkig hebben we de tijd aan ons zelf……

Blog

BLOG 1
Rietvaer Linssen Grand Sturdy 430

Het hoogtepunt van het jaar is iedere keer weer de lange vaarreis die we zomers maken. We zullen deze keer als alles naar wens verloopt, met een korte onderbreking bijna 3 maanden onderweg zijn.
We gaan over de Gelderse IJssel, richting Zeeland, dan naar België waar we de oversteek naar Londen maken. Na 2 weken varen we weer terug naar Belgie waar we de Rietvaer achterlaten en met de trein naar huis gaan.
Dit jaar nemen we Dickie niet mee naar Engeland. Twee jaar geleden hebben we dit wel gedaan toen we naar het eiland Wight gingen. Honden mogen namelijk niet op eigen boot maar moeten verplicht via een aangewezen route ingevoerd worden (autotreintunnel, ferry). Dit jaar wordt ons maatje in België opgehaald en blijft thuis bij de oppas. Dit is voor haar en ons minder omslachtig. We halen haar na de Londenreis weer op en vervolgen gezamenlijk onze vaarreis naar Parijs.
Zo’n lange reis vraagt natuurlijk om een goede voorbereiding maar levert ook veel voorpret op!
Onderhoud plegen aan de Rietvaer, vaarschema’s maken, vaarkaarten kopen, bevoorraden van de boot en wat je maar bedenken kunt wordt geregeld. Ook voor scheepsmaatje Dickie wordt alles voorbereid. Ze is al wat ouder dus er gaan nu ook andere hulpmiddelen, supplementen en medicijnen mee.
Thuis wordt er weken hard gewerkt zodat huis en erf er goed bijliggen en de schaapjes geschoren zijn zodat de lieve oppassers het ook naar hun zin hebben tijdens onze afwezigheid. Zij verzorgen levende have en huis en dat is voor ons goud waard!
Hoe leuk de vooruitzichten van een lange vaarreis ook zijn, je moet iedere keer ook wat achter laten. Om dit te kunnen moet ik bij wijze van spreken eerst alles in mijn handen hebben gehad. Ik heb de laatste weken dan ook al heel wat opgeruimd, weggegooid en schoongemaakt.
Overigens heb ik dat straks ook weer als ik de boot achterlaat om naar huis te gaan. Een continu proces van losmaken en loslaten dus.

Inmiddels zijn we aan boord en richten ons nu echt op de vaarreis. Na twee dagen bij IJsseldelta Marina in Hattem maken we los…
We starten met een hittegolf maar klagen niet!

Dickie

Blog Geen categorie

Blog

Vandaag, dag 2 op Boot Holland; Henk van de Velde heeft een leuk en inspirerend verhaal gehouden over zijn reiservaringen met honden aan boord.  Een prachtige start voor de boekpresentatie:

IMG_9376

Bedankt Henk!

Na alle mooie verhalen heb ik vervolgens zelf het boek kort toegelicht en mensen geïnformeerd. Het was een leuke en geslaagde sessie!

IMG_9401

Wij zijn zondag 14 februari ook nog op Boot Holland. Onze stand is bij de west-ingang aan de rechterkant. Hopelijk tot dan!

IMG_9414

Blog

Nederland staat bekend als waterland met een veelzijdig vaarwater. Maar buurland België heeft ook prachtig vaarwater en een veelzijdig landschap! Van onze vaarvakanties naar het buitenland zijn we toch een keer of vijf in België geweest. Twee maal hebben we een schitterende Ardennentocht gemaakt. Via de Maas naar Luik, Namen en Dinant vaar je dan over steeds smaller wordend water door de valleien en bergen van het typische Ardennenlandschap. Soms kom je daar bergtunnels tegen.  Om met onze boot onder deze tunnels door te kunnen,  laten we de buizen van de dektent en de ramen van het stuurhuis zakken.

Heel anders is varen in Vlaanderen. Over de Schelde naar Antwerpen, Gent en Brugge is een geweldige belevenis! Deze drie steden zijn zeer geschikt om een poosje te blijven liggen.

Met onze boot over de riviertjes de Ieper en de IJzer gaat maar net! Deze ondiepe, smalle rivieren voeren door een stukje belangrijke geschiedenis van België.

Ook heeft België enkele zeehavens zodat varen op zee ook tot de mogelijkheden behoort. Voor ons was het varen naar Zeebrugge de eerste ervaring op zee. Nieuwpoort was in 2015 het vertrekpunt om via het Kanaal naar Engeland te varen.

In België ken ik inmiddels veel sympathieke hondenliefhebbers die met een motorjacht of zeiljacht varen. Zij tonen oprechte belangstelling voor deze website en regelmatig verstuur ik mijn boeken naar Vlaanderen.

Voor hen zijn we vanaf vandaag te vinden via: www.hondenaanboord.be

Blog